ontslagenMet een bonkend hart loop ik op een mooie maandagochtend in mei naar de kamer van mijn adjunct. Het is 9.20 uur. We hebben een afspraak. De deur gaat meteen open als ik aanklop. Mijn adjunct staat me op te wachten met iemand van personeelszaken, allebei duidelijk gespannen. Ik ben de tweede die ze de bons moeten geven. Op tafel zie ik een doos met tissues staan

Een jaar geleden is het alweer dat ik mijn ontslag kreeg bij de Wereldomroep. Vanwege de bezuinigingen moesten er 260 medewerkers uit, maar tot het laatste moment bleef geheim wie. Die onzekerheid was slopend. Sommige collega’s werden er cynisch of somber van, anderen lagen met migraine in bed, weer anderen hielden de moed er, tegen beter weten, in.

Bij die laatste groep hoorde ik. Als eindredacteur van de centrale redactie vond ik dat ook wel mijn plicht. Hard blijven werken, zorgen dat de kwaliteit niet inzakt, mensen oppeppen als ze het niet meer zagen zitten. En eens in de week stoom afblazen met een klein groepje collega’s. Dat was wel nodig ook.

Die spanning en onzekerheid voel ik deze lente weer. Met mijn collega’s Lars en Pien ga ik naar een mediabedrijf dat bezig is met een reorganisatie, al hoeven er gelukkig niet honderden mensen uit. Wie zijn baan verliest, is nog niet bekend. Maar alle medewerkers – inclusief de leidinggevenden – krijgen een dringende uitnodiging voor een loopbaangesprek met een van ons. Dat is strikt vertrouwelijk: ons verslag gaat alleen naar de medewerker.

In een vergaderzaaltje heb ik ruim vijftig intensieve gesprekken aan de hand van een lange vragenlijst. Van de medewerker van de loonadministratie tot de sportverslaggever, allemaal vertellen ze openhartig over hun werk en hun persoonlijke omstandigheden. ‘Vannacht heb ik slecht geslapen’, zegt een journalist op leeftijd bij binnenkomst. ‘Ik ben bang voor de toekomst.’

Maar ook dromen en ambities komen ter sprake. Verrassende carrièrewendingen, langgekoesterde idealen. Na afloop nemen de meesten opgelucht afscheid. Wat er ook gebeurt na de reorganisatie, zij hebben al nagedacht over een plan B. Zelf de regie nemen, blijkt het beste wapen tegen onzekerheid over de toekomst. Chapeau voor het mediabedrijf dat zijn medewerkers deze kans gaf.

Jolan